بوی عیدی ، بوی توپ ، بوی کاغذ رنگی

بوی تند ماهی دودی وسط سفره ­ی نو

بوی یاس جانماز ترمه ­ی مادربزرگ

با اینا زمستونو سر می­کنم

با اینا خستگیمو در می­کنم

شادی شکستن قلک پول

وحشت کم شدن سکه ­ی عیدی از شمردن زیاد

بوی اسکناس تا نخورده­ ی لای کتاب

با اینا زمستونو سر می­کنم

با اینا خستگیمو در می­کنم

فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه

شوق یک خیز بلند از روی بته­ های نور

برق کفش جفت شده تو گنجه­ ها

با اینا زمستونو سر می­کنم

با اینا خستگیمو در می­کنم

عشق یک ستاره ساختن با دولک

ترس ناتموم گذاشتن جریمه­ های عید مدرسه

بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب

با اینا زمستونو سر می­کنم

با اینا خستگیمو در می­کنم

بوی باغچه ، بوی حوض ، عطر خوب نذری

شب جمعه پی فانوس توی کوچه گم شدن

توی جوی لاجوردی هوس یه آبتنی

با اینا زمستونو سر می­کنم

با اینا خستگیمو در می­کنم

گاه می رویم تا یرسیم.کجایش را نمیدانیم.فقط میرویم تا برسیم

بی خبر از آن که همیشه رفتن راه رسیدن نیست.

 گاه برای رسیدن باید نرفت.باید ایستاد و نگریست

باید دید. شاید رسیده ای و ادامه دادن فقط دورت می کند

باید ایستاد و نگریست به مسیر طی شده

گاه رسیده ای و نمی دانی

و گاه در ابتدای راهی و گمان می کنی رسیده ای

مهم رسیدن نیست.مهم آغاز است

 که گاهی هیچ وقت نمی شود

 و گاهی می شود بدون خواست تو

پدرم می گفت تصمیم نگیر.اگر گرفتی شروع را به تاخیر انداختن

 نرسیدن است

اما

گاهی  آغاز نکردن یک مسیر بهترین راه رسیدن است

گاه حتی  لازم است  بعد از نمازت فکر کنی  و ببینی پشت سر

اعتقادت چه می بینی ترس یا حقیقت؟

گاهی هم درختی، گلی را آب بدهی، حیوانی را نوازش کنی

 غذا بدهی ببینی هنوز از طبیعت چیزی در وجودت هست یا نه؟

یا پای کامپیوترت نباشی، گوگل و ایمیل و فلان را بی‌خیال شوی

 با خانواده ات دور هم بنشینید ، یا گوش به درد دل رفیقت بدهی و

 ببینی زندگی فقط همین آهن‌پاره‌ی برقی است یا نه؟

شاید هم  بخشی از حقوقت را بدهی به یک انسان محتاج تا ببینی

 در تقسیم عشق در نهایت تو برنده ای یا بازنده؟

لازم است گاهی عیسی باشی

ایوب باشی

 انسان باشی ببینی می‌شود یا نه؟

و بالاخره لازمست گاهی از خود بیرون آمده و

 از فاصله ای دورتر به خودت بنگری و از خود بپرسی که

 سالها سپری شد تا آن شوم که اکنون هستم آیا ارزشش را داشت؟

سپس کم کم یاد میگیری

که حتی نور خورشید هم میسوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری

باید باغ خودت را پرورش دهی به جای اینکه

منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد.

یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی

که محکم باشی پای هر خداحافظی
 

و یاد می گیری که خیلی می ارزی
 

 
 
زیرا گاهی پروانه ها هم به اشتباه عاشق میشوند

 و به جای شمع ، گرد چراغهای بی احساس خیابان می میرند

میان ماندن و رفتن یکی را دوست دارم

لیک حیرانم نمی دانم کدامش را؟

فقط آنقدر می دانم میان ماندن و رفتن یکی را برگزیدن سخت دشوار است سخن را ساده تر گویم

اجل آنسو نوای شور می خواند

دل از هنگامه ی رفتن نمی ترسد

ولی هرگز نمی خواهد میان ماندن و رفتن یکی را فرق بگذارد

زمان تنگ است و در افکار می رقصد

حیاط و باغچه٬کوچه نوای بچگی٬بازی غبارِ زندگی٬فرزند اما من نمی دانم کدامش را؟

ماندن یا که رفتن دوست می دارم؟

بپذیر گاهی آنچه اصرار داریم به داشتنش، بهترین نیست!

بپذیر گاهی گذشتن، تنها راه رسیدن است!

بپذیر گاهی کابوس به رویا می رساندت!

بپذیر که در آغوش هر شب، صبحی خفته است!

بپذیر گاهی که آنچه به دنبالش می دوی شاید سراب باشد!

بپذیر که گاهی آنچه بد می پنداری اش، بهترین است برایت!

بپذیر... گاهی انکار کن دلت را تا با اصرار هایش غافلت نکند از زیبایی هایی که در انتظار توست و متوقفت نکند و مانعت نشود در رسیدن به خوشبختی!

بپذیر گاهی باید به دلت شک کنی تا به یقین برسی! "

   عشق را باید زندگی کرده باشی 

عشق را نباید قدم زده باشی 

                 عشق را باید زندگی کرده باشی 

باید پشت به آفتاب 

 موهای خیسش را شانه کرده باشی 

                    تا تار مویش را ندهی به دنیایی 

    ______________________________________            

زندگی را تو بساز 

نه بدان ساز که

    سازند و پذیری بی حرف

زندگی یعنی جنگ

 تو بجنگ

زندگی یعنی عشق

تو عاشق باش 

ای ظرافت تپشقلب چکاوک ،

 تو را بر رفیع ترین قلهاحساسم قرار داده 

و با تمام وجودفریاد میزنم 

روشن ترین فرداها از آن تو باد ...

از جنس کدام نور بودی ستاره من؟

که جسارت با تو بودن در من جنبید؟

و من چه عاشقانه به رویت لبخند زدم

...و تو چه مهربانانه لبخندم را پاسخ گفتی

و این شد

"عاشقانه ی آرام "من و تو

سرمه ی انتظار به چشمانم می کشم

امشب دوباره تو را گم کرده ام

میان آشفته بازار افکار مبهمم

توی کوچه های بی عبور پاییزی

منتظر نشسته ام

در بوی نارنجی پیراهنت

تاب می‌خورم

بی‌تاب می‌شوم

و دنبال دست‌هایت می‌گردم

در جیب‌هایم

می‌ترسم گمت کرده باشم در خیابان

به پشت سر بر می‌گردم

و از تنهایی خودم وحشت می‌کنم

بی تو زندگی کنم

یا بمیرم؟

نمی‌دانم تا کی دوستم داری

هرجا که باشد

باشد

هرجا تمام شد

اسمش را می‌گذارم

آخر خط من

باشد؟

بی تو زندگی کنم

یا بمیرم؟

همین که باشی

همین که نگاهت ‌کنم

مست می‌شوم

خودم را می‌آویزم به شانه‌^ء تو

با تو بمیرم

یا بخندم؟

در کوچه تنهایی تو را می خوانم

از پشت پنجره های بسته تو را می خوانم

هنگامی که قاصدک می آید با او نام تو را فریاد می زنم

با شاپرکها در آسمان آبی هم صدا می شوم

و با باران نام تو را بر لب جاری می سازم

و فریاد می زنم : به کوچه های قلبم بازگرد

ولی افسوس صدای من یکی پس از دیگری

در لا به لای حرفهایت گم می شود

و باز هم من دوستت دارم

دلهره هایت را به باد بده

اینجا دلی هست که برای آرامشت دستی به آسمان دارد

   اگر انسان ها بدانند با هم بودنشان محدود است

                           محبتشان نامحدود میشود

هر چه با ما امروز و فردا می کنی!
بیشتر دل را به خود مشتاق و شیدا می کنی
ترجمان متن چشمان تو 
کاری ساده نیست
خود بگو در عشق؛
چشمت را چه معنا می کنی؟
داستان حزن چشمانت معمایی است سخت!
کی برایم حل این رمز و معما می کنی؟

گاه آرزو می کنم ، چند لحظه ای جای من باشی!
دلت ، دل من باشد، چشمانت ، چشمان من باشد،
روحت ، روح من باشد ، تمام وجودت از من باشد!
آنگاه خواهی دید چقدر برای رسیدن به تو بی قراری می کنم

وقتی   ...

تاب چشمانت

دنیا را دور سرم

می چرخاند

رؤیاها   ...

اتلاف وقت است

باید تو را

پیدا کنم

تو کیستی، که من اینگونه بی تو بی تابم؟
شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم.
تو چیستی، که من از موج هر تبسم تو
بسان قایق، سرگشته، روی گردابم!
تو در کدام سحر، بر کدام اسب سپید؟
تو را کدام خدا؟
تو از کدام جهان؟
تو در کدام کرانه، تو از کدام صدف؟
تو در کدام چمن، همره کدام نسیم؟
تو از کدام سبو؟
من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه!
چه کرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!
مدام پیش نگاهی، مدام پیش نگاه!
کدام نشاه دویده است از تو در تن من؟
که ذره های وجودم تو را که می بینند،
به رقص می آیند،
سرود میخوانند!
چه آرزوی محالی است زیستن با تو
مرا همین بگذارند یک سخن با تو:
به من بگو که مرا از دهان شیر بگیر!
به من بگو که برو در دهان شیر بمیر!
بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف!
ستاره ها را از آسمان بیار به زیر؟
ترا به هر چه تو گویی، به دوستی سوگند
هر آنچه خواهی از من بخواه، صبر مخواه.
که صبر، راه درازی به مرگ پیوسته ست!
تو آرزوی بلندی و، دست من کوتاه
تو دوردست امیدی و پای من خسته ست.

سخت است...
سخت است دل کندن
سخت است فراموش کردن

سخت است
بی خیال شدن
خود را به آن راه زدن
این سختی تقاص سکوت است
تقاص فاصله ای است که سکوت خالق آن است!

و چه سخت است
بدانی نمی توانی فراموش کنی
و به چه راحتی فراموشت کنند!!!‬

آلمانی ها یه ضرب المثل دارن که میگه:از اون کسی که خیلی دوستش داری ساده دست نکش، چون شاید هرگز دیگه نتونی هیچکس رو به اون اندازه دوست داشته باشی و از کسی که خیلی دوست داره ساده نگذر،چون شاید هرگز در دنیا کسی رو پیدا نکنی که اینطور دوست داشته باشه. بین کسی که عاشقانه دوستم داره و کسی که عاشقانه دوستش دارم،انتخاب کردن ممکن هست؟...؟!

رهایم کردی و رهایت نکردم!
گفتم حرف ِ دل یکی ستّ
هفتصدمین پادشاه راهم اگر به خواب ببینی،
کنار ِ کوچه ی بغض و بیداری
 منتظرت خواهم ماند!
چشمهایم را بر پوزخند ِ این آن بستم
و چهره ی تو را دیدم!
گوشهایم را بر زخم زبان این آن بستم
و صدای تو را شنیدم!
دلم روشن بود که یک روز،
از زوایای گریه هایم ظهور می کنی!
حالا هام،
از دیدن ِ این دو سه موی سفید آینه تعجب نمی کنم!
قفط کمی نگران می شوم!
می ترسم روزی در آینه،
تنها دو سه موی سیاه منتظرم باشند
و تو از غربت ِ بغض و بوسه برنگشته باشی!
تنها از همین می ترسم

گفت :حاج آقا یه سوال دارم که خیلی جوابش برام مهمه

گفتم :چشم اگه جوابشو بدونم خوشحال میشم بتونم کمکتون کنم

گفت:

گفتم: ینی چی؟

گفت: دارم میمیرم

گفتم: دکتر دیگه ای، خارج از کشور؟

گفت: نه همه اتفاق نظر دارن، گفتن خارج هم کاری نمیشه کرد.

گفتم: خدا کریمه، انشاله که بهت سلامتی میده

با تعجب نگاه کرد و گفت: اگه من بمیرم خدا کریم نیست؟

فهمیدم آدم فهمیده ایه و نمیشه گول مالید سرش

گفتم: راست میگی، حالا سوالت چیه؟

گفت: من از وقتی فهمیدم دارم میمیرم خیلی ناراحت شدم از خونه بیرون نمیومدم

کارم شده بود تو اتاق موندن و غصه خوردن

تا اینکه یه روز به خودم گفتم تا کی منتظر مرگ باشم

خلاصه یه روز صبح از خونه زدم بیرون مثل همه شروع به کار کردم

اما با مردم فرق داشتم، چون من قرار بود برم و انگار این حال منو کسی نداشت

خیلی مهربون شدم، دیگه رفتارای غلط مردم خیلی اذیتم نمیکرد

با خودم میگفتم بذار دلشون خوش باشه که سر من کلاه گذاشتن

آخه من رفتنی ام و اونا انگار نه

سرتونو درد نیارم من کار میکردم اما حرص نداشتم

بین مردم بودم اما بهشون ظلم نمیکردم و دوستشون داشتم

ماشین عروس که میدیم از ته دل شاد میشدم و دعا میکردم

گدا که میدیدم از ته دل غصه میخوردم و بدون اینکه حساب کتاب کنم کمک میکردم

مثل پیر مردا برا همه جونا و آرزوی خوشبختی میکردم

الغرض اینکه این ماجرا منو آدم خوبی کرد و ناز وخوردنی شدم

حالا سوالم اینه که من به خاطر مرگ خوب شدم و آیا خدا این خوب شدن و

قبول میکنه؟

گفتم: بله، اونجور که یادگرفتم و به نظرم میرسه آدما تا دم رفتن خوب شدنشون واسه خدا عزیزه

 آرام آرام آرام خدا حافظی کرد و تشکر داشت میرفت گفتم: راستی نگفتی چقدر وقت داری؟

گفت: معلوم نیست بین یک روز تا چند هزار روز!!!

یه چرتکه انداختم دیدم منم تقریبا همین قدرا وقت دارم. با تعجب گفتم: مگه بیماریت چیه؟

گفت: بیمار نیستم!

هم کفرم داشت در میومد وهم ازتعجب داشتم شاخ دار میشدم گفتم: پس چی؟

گفت: فهمیدم مردنیم، رفتم دکتر گفتم: میتونید کاری کنید که نمیرم گفتن: نه گفتم: خارج چی؟ و باز گفتند : نه! خلاصه حاجی

 مارفتنی هستیم کی ش فرقی داره مگه؟ باز خندید و رفت و دل منو با خودش برد

هاتفی از گوشه میخانه دوش/گفت ببخشند گنه می بنوش

لطف الهی بکند کار خویش/مژده رحمت برساند سروش

این خرد خام به میخانه بر/تا می لعل آوردش خون به جوش

گر چه وصالش نه به کوشش دهند/هر قدر ای دل که توانی بکوش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست/نکته سربسته چه دانی خموش

گوش من و حلقه گیسوی یار/روی من و خاک در می فروش

رندی حافظ نه گناهیست صعب/با کرم پادشه عیب پوش

داور دین شاه شجاع آن که کرد/روح قدس حلقه امرش به گوش

ای ملک العرش مرادش بده/و از خطر چشم بدش دار گوش

شیشه ی پنجره را باران شست .. 

از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست

همیشه تو یک ارتفاع بالایی از جو، دیگه ابر وجود نداره. اگه یک وقت دیدی آسمون دلت ابری بود بدون به اندازه کافی اوج نگرفتی.




زندگی مثل پیانو است، دکمه های سیاه برای غم ها و دکمه های سفید برای شادی ها. اما زمانی می توان آهنگ زیبایی نواخت که دکمه های سفید و سیاه را با هم فشار دهی.




زیبایی عشق را بوجود نمی آورد بلکه عشق است که زیبایی به وجود می آورد ‏ (تولستوی)




خوشبختی داشتن دوست داشتنیها نیست! دوست داشتن داشتنیهاست!

مردم هرگز خوشبختی خود را نمیشناسند

اما خوشبختی دیگران همیشه در جلو دیدگان آنهاست . .





یادها فراموش نخواهند شد ، حتی به اجبار

و دوستی ها ماندنی هستند ، حتی با سکوت . . .






دوستی کلام زیباییست که هرکس درکش کرد ، ترکش نکرد

خدایا ، تمام خنده های تلخ امروزم را می دهم ، یکی از آن گریه های شیرین کودکیم را پس بده

تا روزها در جاده دلتنگی بنشینم و افسوس دوری تو را بخورم .

درختان جاده زندگیم در حال خشک شدن هستند .

افسوس که تو دیگر در کنارم نیستی .

افسوس که سرنوشت برای ما جدایی را رقم زده .

افسوس که هرچه بدوم و بدوم تو دور و دورتر می شوی .

گفتی ما بدون هم خوشبخت تریم اما . . . .

اما خوشبختی من در با تو بودن بود .

افسوس که خوشی ها تمام شد .

افسوس که باهم بودن ها تمام شد . 

اما اگر تو بدون من خوشبختی دوری را تحمل می کنم .

من و تو دو خط موازی بودیم که هرگز نقاشی پیدا نشد .

تا دو سر ما را عاشقانه به هم برساند .

و تا آخر این دنیا موازی خواهیم ماند .

میتونی نگاهم نکنی اما نمیتونی جلو چشامو بگیری

. میتونی بگی دوستت ندارم اما نمیتونی بگی دوستم نداشته باش

. میتونی از پیشم بری اما نمیتونی بگی دنبالم نیا

. پس نگاهت میکنم

، دوستت دارم

،تا ابد به دنبالت میام

من درد تو را زدست آسان ندهم

دل بر نکنم زدوست تا جان ندهم

ازدوست به یادگار دردی دارم

کان درد به صد هزار درمان ندهم

______________________________________________

یکی درد و یکی درمان پسندد

یکی وصل و یکی هجران پسندد

من از میان درد و درمان وصل و هجران

پسندم آنچه را جانان پسندد

دارند عصبی‌اَم می‌کنند کلمات

وقتی به حذفِ نامِ تو

           رأی نمی‌دهند!

شکسپیر میگه: خیانت تنها این نیست که شب را با دیگری بگذرانی ...

خیانت میتواند دروغ دوست داشتن باشد !

خیانت تنها این نیست که دستت را در خفا در دست دیگری بگذاری ...

خیانت میتواند جاری کردن اشک بر دیدگان معصومی باشد

زندگی را نخواهیم فهمید اگر دیگر آرزوکردن و رویادیدن را ازیاد ببریم وجرات زندگی بهتر داشتن را لب تاقچه به فراموشی بسپاریم فقط به این خاطر که در گذشته یک یا چندتا از آرزوهایمان اجابت نشدند

زندگی را نخواهیم فهمید اگر عزیزی را برای همیشه ترک کنیم فقط به این خاطر که در یک لحظه خطایی از او سر زدو حرکت اشتباهی انجام داد.

زندگی را نخواهیم فهمید  اگر دیگر درس و مشق را رها کنیم و به سراغ کتاب نرویم فقط چون دریک آزمون نمره خوبی به دست نیاوردیم و نتوانستیم یک سال قبول شویم.

زندگی را نخواهیم فهمید اگر دست از تلاش و کوشش برداریم فقط به این دلیل که یکبار در زندگی سماجت و پیگیری ما بی نتیجه ماند.

زندگی را نخواهیم فهمیداگر همه دستهایی را که برای دوستی به سمت ما دراز می شوند پس بزنیم  فقط به این دلیل که یک روز یک دوست غافل به ما خیانت کرد و از اعتماد ما سواستفاده کرد.

زندگی را هرگز نخواهیم فهمید اگر فقط چون یکبار در عشق شکست خورده ایم دیگر جرات عاشق شدن را از دست بدهیم از دل بستن بهراسیم.

زندگی را نخواهیم فهمیداگر همه شانس ها و فرصت های طلایی همین الان را نادیده بگیریم فقط به این خاطر که در یک یا چندتا از فرصت ها موفق نبوده ایم.

فراموش نکنیم که بسیاری اوقات در زندگی وقتی به در بسته ای میرسیم ویک صد کلید در دستمان است هر گز نباید انتظار داشته باشیم که کلید در بسته همان کلید اول باشد شاید مجبور باشیم  صبر کنیم و همه صد کلید را امتحان کنیم تا یکی از آنها در را باز کند گاهی اوقات کلید صدم کلیدی است که در را باز می کندو شرط رسیدن به این کلید امتحان کردن ۹۹ کلید دیگر است.

یادمان باشد که زندگی را هرگز نخواهیم فهمید اگر کلید صدم را امتحان نکنیم فقط به این خاطر که ۹۹کلید قبلی جواب ندادنداز روی همین زمین خوردن ها و دوباره بلند شدن هاست که معنای زندگی فهمیده می شود و ما با توانایی ها و قدرتهای درون خود بیشتر آشنا می شویم.

         زندگی را نخواهیم فهمید

                   اگر از ترس زمین خوردن هرگز قدم در جاده نگذاریم....

آنقدر دوستت دارم

که هر چه بخواهی همان را بخواهم

اگر بروی شادم

اگر بمانی شادتر

تو را شاد تر می خواهم

با من یا بی من

بی من اما

شادتر اگر باشی

کمی

- فقط کمی -

ناشادم

  و این همان عشق است

عشق همین تفاوت است

همین تفاوت که به مویی بسته است

و چه بهتر که به موی تو بسته باشد

خواستن تو تنها یک مرز دارد

و آن نخواستن توست

و فقط یک مرز دیگر

و آن آزادی توست

تو را آزاد می خواهم

آنگاه که غرور کسی را له میکنی

آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران میکنی

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش میکنی

آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری

آنگاه که گوشت را میبندی تا صدای خرد شدن

غرورش را نشنوی

آنگاه که خدا را میبینی و بنده ی خدا را

نادیده میگیری

میخواهم بدانم..تو..؟!!

واقعا تو

دستانت را به سوی کدام آسمان دراز میکنی

تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟؟

___________________________________________________

کوچک که بودیم چه دل های بزرگی داشتیم

اکنون که بزرگیم چه دلتنگیم!

کاش دلهایمان به بزرگی بچگی بود

کاش همان کودکی بودیم که حرفهایش را از نگاهش می توان خواند

کاش برای حرف زدن نیازی به واژه ها نداشتیم

کاش برای حرف زدن فقط نگاه کافی بود

کاش قلبها در چهره بود

اما اکنون فریاد هم که بزنیم کسی نمی شنود!

و دل خوشیم که سکوت کرده ایم

سکوتِ پر بهتر از فریاد

اما تو خالی!

با این همه،سکوتی را که یک نفر بفهمد بهتر از هزار فریادی است که هیچ کس نمی فهمد.

سکوتی که سرشار از ناگفته هاست،

ناگفته هایی که گفتنش یک درد و نگفتنش هزاران درد دارد.

کاش می توانستی فریاد هزاران حرف نگفته ام را، از سکوت چشمانم بخوانی...

_________________________________________________________________

سکوت اشتباه نمی کنه! هر چی طولانی تر بشه بهتر قضاوت می کنه

__________________________________________________________________

زندگی پدیدهای اسرارآمیز است، خنده جزئی از آن و گریه نیز جزئی از آن است. واقعا غمگین، بد نیست گهگاه غمگین باشی، غمگین بودن زیبایی خود را داراست فقط باید بیاموزی که از زیبایی غمگین بودن لذّت ببری. از سکوت آن، از ژرفای آن

____________________________________________________________________

از نو می کشم
آسمان ترک خورده خیال را

تا حایل شود

میان های هایِ من و ابر

مشتی رنگ چنان می نشیند، که بوم سفید

پر می شود از ،شمعدانی و یاس

بی تو چیزی گُم است اما

باز می مانم در سینه کش ِ خیال

سقف خانه ام از نبودنت چکه می کند مُدام ...

**********

در هم نگریستند اما سرشار از مهربانی .

چشم ها شان هر کدام پیاله ی پر از شراب سرخ

که در کام تشنه ی چشمان هم می ریختند

و کم کم بر هر دو لب

لبخندی آهسته باز می شد ،

لبریز از محبت ،

سیراب از دوست داشتن ،

نه عشق ،

دوست داشتن !

لحظاتی این چنین ،

خوب و شیرین و نرم و خاموش گذشت .

مهربانم، ای خوب!
یاد قلبت باشد؛
یک نفر هست که چشمش ،
به رهت دوخته بر در مانده
و شب و روز دعایش اینست؛
زیر این سقف بلند، هر کجایی هستی،
به سلامت باشی و دلت همواره،
محو شادی و تبسم باشد ...

هرگز به دیگران اجازه نده قلم خودخواهی دست بگیرند

دفتر سرنوشت را ورق زنند ، خاطراتت را پاک کنند

و در پایانش بنویسند قسمت نبود . . .

روز اول شوخی شوخی جدی شد

شوخی ترین جدی عمرم دوست داشتن تو بود

و جدی ترین شوخی عمرم از دست دادن تو

روزی دوستی ازمن پرسید برای چه زنده ای

گفتم برای هیچ از این حرف او کنجکاو شدم و این بار من ازاو سوال کردم که توبرای چه زنده ای؟

   لبخندی زد و گفت:به خاطر کسی که برای هیچ زنده است

نمی دانستم آن چه را که تاکنون تصور می کردم با آنچه واقعیت داشت فاصله ای به درازای یک زندگی دارد.....

نمی دانستم و ای کاش هیچگاه نمی خواستم که بدانم

                     ولی انگار همه چیزوهمه کس دست در دست هم تقدیری

                          را رقم زدند تا سرنوشت مرا به آنچه باید بدانم

                                              محکوم نمایند

خواندم....

 نشستم و خواسته یا ناخواسته

                              سرگذشت تورا خواندم

                                            سرگذشتی که من نیز چون تو در آن سهدم بودم

 پس بدان...

       بدان که دانستن حق من بود ولی ای کاش ...

                                  ای کاش در همان ناخواسته ها غرق می ماندم

                                                                                   ای کاش.....